The day after

Door magiel op maandag 20 september 2010 17:20 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 4.219

Gister, voor de mensen die niet alles wat ruikt naar sport panisch afwijzen, vond de Dam tot Damloop plaats. (http://www.damloop.nl/).

Vorig jaar niet mee gedaan in verband met een zware griep. Dit jaar wel weer. De 3/4 weken voor gister maar snel een paar keer wezen hardlopen, 10 engelse mijl (16,1km) is namelijk best ver.

Ik heb altijd wel last van blaren na het hardlopen. De trainingsrondjes bewezen dat maar weer. De blaar was nog niet weg, of een nieuwe blaar deed zich al aan onder de oude blaar na weer een rondje gelopen te hebben.

Gelukkig is mams een heldin. Zij heeft voor mij 3 prachtige blaarpleisters geregeld, die ik dankbaar op mijn voeten geplakt heb. Bij het uittrekken van de schoenen bleek dat ik 0,0 blaar had. Zeer content daarmee.

De 16,1km in 1 uur en 17 minuten en 46 seconden afgelegd. Dit aldus de officiele registratie van Le Champion. (Le Champion is de organisator van de Dam tot Damloop.) Met deze tijd ben ik 211e van de 2000~2500 Ahold deelnemers geworden Toch slechts gematigd tevreden. Ik had ingezet op enkele minuten sneller. Bij het bepalen van m'n streeftijd (1u10/1u15) echter geen rekening gehouden met drukte op het parcours. Soms lopen er 3/4 deelnemers naast elkaar, het hele wegdek in beslag nemend. Daar kun je dan niet langs.

De spullen (kleding e.d.) van de 55.000 deelnemers die van Amsterdam naar Zaandam lopen, moeten natuurlijk ook naar de finish gebracht worden. Elke deelnemer krijgt hiervoor een sticker bij zijn startnummer. Deze sticker moet op een Albert Heijn plastic tas geplakt worden, waar je spullen in komen te zitten. Vervolgens moet je deze tassen op basis van je startnummer inleveren bij een vrachtwagen. In Zaandam kun je hem weer ophalen, op vertoon van je startnummer. Zelden raakt er een tas kwijt.

Vandaag geen noemenswaardige last van m'n spieren. Wel doen m'n knieen zeer als ik ze belast. Het sprintje naar het station vanmorgen beviel namelijk niet. Deze week wel weer een stukje hardlopen :) Misschien wel weer 16km.

Voor de geinteresseerden, ik heb de gehele loop bijgehouden met My Track en geupload naar Google Maps. Zie hier

Zon, Zee, Strand

Door magiel op zondag 19 september 2010 09:35 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 3.968

Daar lig ik dan. Lekker lezend in m'n boek, tussen twee zandbulten op het strand. Uitzicht over zee met bootjes in de verte. Meter of 20 uit de kustlijn spelen 10 tot 15 kinderen op een zandbank. Het water staat niet hoger dan hun enkels.

Plots word ik gestoord. Ik hoor een stem en voel een ongezonde dosis aggressie opkomen. Tot ik zie en realiseer dat het de stem is van een meisje. Een jonge vrouw. Een aantrekkelijke jonge vrouw. Terwijl ik op sta en charmant wil reageren, horen we een fikse herrie uit de lucht. Beiden kijken we op en zien we een stuk of 5 militaire vrachtvliegtuigen, een model wat ik nog nooit gezien heb. Ze lijken op AWACS, maar in plaats van de radar hebben ze een grote raket of tank bovenop zitten. De vliegtuigen worden geescorteerd door nog een tiental straaljagers. Ze vliegen laag. Te laag. We zien de laadruimen open gaan, en er vallen allemaal zwarte objecten uit. De dichtbijzijnste komt 20 meter landinwaarts van mij op de grond. Ik ren er heen. Het blijkt een grote vatsige bruine slak te zijn met een donkerzwart slakkenhuis op z'n rug. Ik kijk om mij heen, de jonge vrouw is weg. Er liggen nog honderden. Nog duizenden slakken tussen mij en de duinen. Ze liggen ook in de duinen.

Ik voel water aan m'n voeten. Ik draai me om en zie dat het razendsnel vloed is geworden. De kinderen die op de zandbank aan spelen waren, gillen inmiddels om hulp. Ik kan goed zwemmen, dus de inmiddels 40 meter zee die mij van de kinderen scheidt overbrug ik wel. Ik ren een stukje de zee in en begin al vrij snel met zwemmen. Na een paar slagen borstcrawl zie ik een golf op me afkomen van een meter of 3/4 hoog. Vlak voor de golf duik ik onder, maak ik een paar slagen schoolslag onder water en wil weer boven komen. Na de golf zou het water weer lager moeten staan.

Boven komen doe ik niet. Zelfs niet na nog een paar slagen. Een hekel hebbend aan zeewater in m'n ogen, doe ik ze toch maar open. Het is donker, net zo donker als met m'n ogen dicht. Ik realiseer me dat ik horizontaal in het water lig, en positioneer mezelf rechtop.

Op dat moment werd ik wakker. Zeiknat van het zweet, uitgedroogde keel, prikkende, jeukende ogen. Zittend in bed.